Love Story-for friends

posted on 26 Sep 2010 14:24 by aedeeszar

ห่างหายไปนานกับบบรรยากาศและอารมณ์แบบfor friends แต่พอได้คุยกับเพื่อนคนหนึ่ง ทำให้เกิดอารมณ์แบบนี้ขึ้นมา แล้วเมื่อวานดันได้เห็นวิวสวยๆภาพแผ่นน้ำที่สะท้อนเงาของท้องฟ้า เมฆสีชมพูหวานล่องลอยอยู่ในน้ำ... ทำให้นึกถึงเรื่องเรื่องหนึ่ง... จากความทรงจำ

...

เด็กสาวนั่งกอดเข่าอยู่บนล้านไม้ตัวใหญ่เก่าๆ เอนหลังพิงไปกับกองหมอนมากมาย ในมือถือโทรศัพท์มือถือแนบหู...

"นี่แก  พรุ่งนี้แกเข้าเมืองป้ะ?"

"เปล่า เข้ากรุงเทพฯ แต่ไม่ได้ไปตัวเมือง ทำไม?" ปลายสายตอบ ก่อนจบลงด้วยคำถาม

"เราเรียนเลขไม่รู้เรื่องว่ะ สอนหน่อยดิ"

"นั่งดูชีทเลขไปเรื่อยๆแกก็ทำเป็นละ"

"เฮ้อ...แก" เด็กสาวถอนหายใจพลางขยับแว่น "เรานั่งดูนั่งจ้องนั่งมองจนมันจะทะลุแล้วก็ลอยขึ้นมาได้เพราะกระแสจิตเราละ ไม่ได้เกิดความเข้าใจบรรลุสัจธรรมอะไรขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย"

"ไรวะ ง่ายๆ"

"ง่ายสำหรับแกน่ะสิ เอาจริง เรายังแยกตัวประกอบไม่ได้เลยเหอะ"

"ผ่านป.หกมาได้ไงแก?"

"เออ ตอนนั้นเรายังฉลาดนี่หว่า" ตอบส่งๆ ไม่มีใครสอนเลขให้แล้วเด็กสาวจะรู้เรื่องเลยสักครั้ง

"เออ แกมันโง่ แล้วเอาส่วนไหนของหัวแม่เท้าคิดวะถึงเพิ่งโทรมาเอสโอเอสเอาตอนที่มะรืนจะไฟนอล?"

"เกือบจะเป็นขี้เล็บละว่ะ อยู่แถวหนังกำพร้ารอบๆเล็บ"นิ่งไปชั่วครู่หนึ่งก่อนเอ่ยต่อ "เฮ้ย แกๆ สอบวันสุดท้ายเสร็จอ้ะ แกไปเลี้ยงกะเราป้ะ?"

"บ้า เราอยู่สายวิทย์ เลิกช้ากว่าแกตั้งชั่วโมง"

"เฮ้ย ห้องเราครูเรียก ไงก็ต้องช้าอยู่แล้ว"

"อือ งั้นมีใครไปบ้าง?"

"มีเราคนเดียวเนี่ยแหละ"

"ไอ้..."

"นะ..."

"ถ้ายังไม่เลิกทำเสียงนั่นเราจะตัดสาย"

"ก็ได้วะ" ถอนหายใจพลางขยับตัว กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนกองหมอนมากมาย อุตส่าห์รวบรวมความกล้าชวนไปเที่ยวสองคนได้แล้วแท้ๆ แต่สุดท้าย... ก็ไม่ได้รับคำตอบอะไร มือเล็กอีกข้างเลื่อนไปจับที่อกซ้ายของตัวเอง เหมือนหัวใจจะเต้นรัวเร็วจนแทบกระดอนออกมา "แค่อยากไปเที่ยวกับแกอ้ะ ไม่ได้ไปไหนด้วยกันสองคนนานแล้ว..."

ใช่...ตั้งแต่อยู่ป.6 ครั้งสุดท้ายที่ได้เที่ยวด้วยกันคือเดินไปร้านขายเครื่องเขียนที่โรงเรียนแล้วไปเดินห้างที่อยู่ใกล้ๆโรงเรียนด้วยกันในเวลาแค่ชั่วโมงกว่า สำหรับอีกฝ่าย เรื่องพวกนั้นคงลืมไปแล้ว แต่สำหรับเธอ...ไม่มีวันลืมได้เลย แม้แต่รายละเอียดเล็กๆน้อยๆ น้ำเสียงที่อีกฝ่ายใช้ คำพูดที่อีกฝ่ายกล่าว ก็ไม่ได้ลืมเลือนไปแม้แต่น้อย

"เราเคยไปไหนสองคนกับแกด้วยเหรอวะ?" เสียงปลายสายถามกลับอย่างงงๆ

"ช่างเหอะ แกคงจำไม่ได้ละล่ะ" แม้จะพูดไปแบบนั้น แต่ก็ต้องพยายามเก็บน้ำเสียงไม่ให้สั่น "แต่อยากไปจริงๆนะ"

"ดูก่อนละกัน"

"แกพูดงี้ไม่เคยได้สักที"

"รู้ก็ดี"

"โหย... ไม่ให้โอกาสกันเลยนะ" พูดติดตลกนิดๆ แต่ตอนนี้นัยน์ตาหลังกรอบแว่นคู่นั้นเริ่มสั่นสะท้าน

"พูดอย่างกับจะขอโอกาสใครเป็นแฟน"

...ก็ถ้ามันเป็นอย่างนั้นได้ก็ดี... "บ้าป้ะ? ผู้หญิงทั้งคู่นะแก แกคิดว่าเราอยู่สหกันรึไง? แล้วเรากับแกก็เพื่อนกันตั้งแต่เด็ก จะไปคิดอะไรแบบนั้น ก็เป็น"เพื่อนสนิท"กันไม่ใช่เหรอ? เออ ลืมไป แกไม่ชอบให้ใครมาบอกว่าเพื่อนสนิทนี่เนอะ เฮ้อ เอาเหอะ เอาเป็นว่าเราไม่ได้บ้าบอขนาดนั้น..." ปิดเปลือกตาลงอย่างเหนื่อยใจ พูดตรงข้ามกับใจไปหมดขนาดนั้น...

"เผื่อแกมีรสนิยมประหลาด เราจะได้รีบหนีไปอยู่ห่างๆแก"

"พูดจริงเหรอนั่น..?" แสดงว่าไม่มีโอกาสบอกแล้วจริงๆใช่ไหม? ถ้าบอกไปแล้ว... แกจะห่างเราไปใช่ไหม?

"เออ!!"

ยิ้มอ่อนนิดๆ ถ้ามันพูดอย่างนี้...ก็แสดงว่ามันยังคงจะเคียงข้างอยู่...แม้จะไม่ได้ใกล้ชิดอะไร

"แก ตอนนี้เรากำลังลำบาก" ลืมตาขึ้นมองเพดานสีขาวสะอาดราวกับต้องการมองหารอยขีดข่วนสักนิดบนนั้น

"ไรวะ?"

"เราเบื่อโลกว่ะ เบื่อทุกสิ่งทุกอย่างเลย"

"ดราม่าถึงไหนแก?"

"พูดจริง"

"..." เงียบไปนาน... เด็กสาวเองก้ไม่ได้พูดอะไรนอกจากนั้น เธอเบื่อ...เบื่อหลายๆอย่าง เบื่อเกือบทุกอย่างในโลกใบนี้ ถ้าไม่นับปลายสายที่คุยด้วย ความสุขของเธอ...ก็คงแทบไม่มีเหลืออยู่อีกแล้ว

"แก..." ในที่สุด อีกฝ่ายก็พูดขึ้นทำลายความเงียบ

"หืม..?"

"ทิ้งปริศนาธรรมให้เอาไปนอนคิดเล่นได้มั้ย?"

"เอาดิ"

"โลกมีไว้เหยียบ ไม่ได้มีไว้แบก"

...ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด...

เด็กสาววางมือถือลงบนโต๊ะข้างกายช้าๆก่อนยันกายลุกขึ้น...

"เพราะงี้ไง เราถึงได้..." ยิ้มกว้าง แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับหงอยเหงาและเศร้าสร้อย... "บ้าเอ๊ย...เพราะงี้ไง เราถึงได้...รัก...แก"

 

ตอบเม้นท์ฮะ!!

ไม่แจกแจงเป็นรายบุคคล แต่ขอขอบคุณทุกท่านที่อวยพรเรื่องข้อเท้า และทุกท่านที่สนับสนุนกระทู้ที่แล้ว ถ้าจัดขึ้นมาจริงๆจะมีคนไปไหม? เริ่มเบื่อโลกเหมือนเด็กสาวในเนื้อเรื่อง นิยายมันแย่กว่าการ์ตูนตรงไหนกัน การ์ตูนมันดีกว่านิยายตรงไหนกัน (ขออนุญาตสำหรับคนที่ชอบการ์ตูนมากกว่า) เราก็ชอบนะ การ์ตูนน่ะ แต่ยังไงก็ต้องนิยายสิ!! ขออนุญาตสบถ บ้าเอ๊ย!!!

ไปล่ะ...

 

 

Comment

Comment:

Tweet

คิดว่าฝ่ายนั้นก็พูดถูกนะ ก็มีไว้ให้เหยียบจริงๆนั่นแหละ แต่ถ้าจะให้พูดถึง สิ่งไหนที่ไม่ดีก็ทิ้งมันไปบ้างก็ได้ เพราะบางครั้งมันอาจจะทำให้เรารู้สึกแย่question

#1 By Franc$aint on 2010-09-26 15:46